
Ваҳдати миллӣ-арзиши бебаҳо
«Ҳар касе, ки ниҳоле сабзонда бошад, медонад, дарахт соле як маротиба ҳосил медиҳад. Аммо ниҳоле низ ҳаст, ки ҳамеша меваи ширин ба бор меорад. Мо меваи ширину сабзонидаамонро чашидем, ҷомеаи мо аз он баҳравард гардид, мо ҳаргиз роҳ намедиҳем, ки дигар теша ба решаи он расад». Эмомалӣ Раҳмон. Рӯзи Ваҳдати миллӣ, ки њар сол санаи 27-уми июн дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷашн гирифта мешавад, дар таърихи Тоҷикистон ҷои хоси худро пайдо кардааст. Ин сана ба хотираи сулҳу ваҳдати миллӣ ва ба имзо расидани «Созишномаи умумии истиқрори сулҳ», ки соли 1997 дар шаҳри Маскави Россия пас аз солҳои ҷанги шаҳрвандӣ бо ташаббуси хирадмандонаву оқилонаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Эмомалӣ Раҳмон ба имзо расида буд, санаи хотирмон мебошад. Ин санад роҳи зиндагии орому осуда, бунёди давлатдорӣ ва таҳкими пояҳои истиқлолро кушод. Бинобар ин, дар Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи рӯзҳои ид» 27-уми июн ҳамчун «Рӯзи Ваҳдати миллӣ» дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба иди расмии давлатӣ табдил ёфтаст ва ҳар сол ҷашн гирифта мешавад. Ин санаи тарихӣ натанҳо як рӯзест дар тақвим, балки рамзи пирӯзии ақлу заковат бар ҷаҳолат, сулҳ бар ҷанг, ва дӯстиву бародарӣ бар кинаю нафрат аст. Ваҳдат ин иттифоқ, дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва якпорчагӣ миёни аъзои ҷомеа аст. Он мисли сутунест, ки бо вуҷуд доштани он метавонад бинои мустаҳками давлатро барпо кунад. Ин муроҷиат, пеш аз ҳама, барои қатъ кардани ҷанги шаҳрвандӣ ва бозгардонидани гурезаҳо ва муҳоҷирони иҷборӣ ба макони зист, баҳри барқарор сохтани ҳазорҳо хонаю иншооти бар асари ҷанг харобгашта, маънои бар сари мизи музокирот нишастани роҳбарони неруҳои бо ҳам мухолифро дошт. Рисолаи таърихии Сарвари тозаинтихоб аз ҳамин иборат буд, ки эшон алангаи оташи ҷанги хонумонсӯзро хомӯш карда, барои имзои Созишномаи сулҳ шароити воқеӣ муҳайё намуданд. Сулҳи деринтизорро барои мардуми ҷафодидаи кишвар эҳдо намуд ва эҳёи ваҳдати миллиро муҳимтарин вазифаи роҳбарии худ қарор дода, дар таърих номаш чун меъмори сулҳу ваҳдат, кафили якпорчагии миллат ва кишвар бо хатти заррин сабт гардид. Воқеан, сулҳу ваҳдат беҳтарин неъмат, ҳаёти инсон, орзуву армон, таҳкими давлат, наҷоти миллат, рушди тоҷикон, нумуи даврон, ҳастии инсон дар ҳар замину замон аст. Ваҳдат ва сулҳи умумибашарии Тоҷикистон ҷонибдории мамлакатҳои ҳамзамони берунмарзӣ мавқеву мақоми онро дар миқиёси ҷаҳон овозадор менамояд. Танҳо бо роҳи ваҳдат, якдигарфаҳмӣ истиқлоли кишварро муҳофизату пойдор ва ягонагии мардумро устувор карда метавонем, илова бар ин, танҳо дар сурати пойдор будани сулҳу ваҳдат душвориҳо ва монеаҳо паси сар мешаванд, рӯзгори мардум рӯ ба беҳбудӣ меорад, кишвари азизамон ба шоҳроҳи пешрафту тараққиёт рӯ меорад. Ҳамин тариқ, халқи тоҷик аз имтиҳони ҷиддии таърих таҳти роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сарбаландона гузашта, миллати куҳанбунёди тоҷик истиқлолияти комилро ба даст овард. Ин роҳ осону ҳамвор набуд, аммо Президенти кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо ҷасорату собитқадамӣ, садоқату иродаи устувор, муҳаббати беандоза доштан ба халқу кишвар аз миёни мушкилоту дарҳаму барҳамхӯриҳо сарбаландона гузашт. Барои иҷрои ин нақши таърихӣ ӯ борҳо ҷони худро ба гарав гузошта, ҳазорҳо лаҳзаҳои пурхатарро пушти сар карда, борҳо ба ноҳақ мавриди хашму ситез ва адоват қарор гирифта, ба ҳар навъ ранҷу машаққат, заҳмат ва фидокорӣ ҳозир гардида, дар ниҳоят киштии муроди хеш ва миллати худро ба соҳили мақсуд расонданд. Президенти кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон моҳирона ин шебу фарозҳоро гузашта, миллатро аз ҳаводиси пурхатар наҷот доданд. Воқеан, ҳамчун як давлати соҳибистиқлол эътироф шудани Тоҷикистон дар арсаи ҷаҳон дар як марҳилаи мушкилу тақдирсоз, сипас, ба пайванди шикасту рехт ва созандагӣ даст задани мардум, кандани нақбҳои бузург аз қалби кӯҳҳои осмонхарош, бешубҳа муъҷизаанд. Сохтани шоҳроҳҳои байналмилалӣ, силсилапулҳои азим аз болои рудҳо, ки диёрамонро аз бунбасти коммуникатсионӣ, халқамонро аз дастнигарӣ раҳонда, ба кишварҳои дуру наздик пайвастаанд, боиси шукру сарфарозии хурду бузург мебошанд. Бунёди неругоҳҳои хурду азим дар саросари мамлакат, даҳҳо корхона, муассисаҳои таълимӣ, тиббиву маишӣ, таҷлили ҷашну бузургдошти шахсиятҳои ҷаҳоншумули адабӣ, илмӣ, сиёсиву мазҳабӣ, эҳёи расму суннатҳои воло, ки барои баланд бардоштани ҳисси худшиносӣ, зинда ва устувор кардани хотираи таърихӣ, дарки масъулияти ватандорӣ, аз дастоварди беназиру саҳифаҳои пурарзиши давлатдории навини тоҷикон дар айёми пуртазоди истиқлол маҳсуб мешаванд. Ин ҳама бо шарофат ва ҳадафи созанда доштани Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, ҷоннисориву ҳидоятҳои хайрандешонаи Сарвари давлатамон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба даст омад. Ҳамин тавр, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар вазъиятҳои ҳассоси солҳои нооромӣ, тавонистанд миллату давлати тоҷиконро аз вартаи ҳалокат ва нобудшавӣ наҷот диҳанд. Бо овардани сулҳ ба ин сарзамин Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тавонистанд дар як муддати кутоҳ Ҷумҳурии Тоҷикистонро ба як давлати рӯ ба инкишофу мутараққӣ табдил диҳанд. Хизматҳои бевоситаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон буд, ки мо имрӯз дар як давлати ободу сарсабзу зебо ва тинҷу ором зиндагӣ дорем. Ҳар яки моро зарур аст, ки ба қадри истиқлолу ваҳдати миллӣ расида, ба халқу ватани хеш содиқона хизмат намоем ва ин санаро бояд бо ифтихор ва масъулияти баланди шаҳрвандӣ таҷлил намоем. Аз ин рӯ, сазовор љашн гирифтани Ваҳдати миллӣ барои аз байн бурдани хурофоту бегонапарастӣ, ҷаҳолату нодонӣ замина гузошта, барои тарбияи насли наврас дар рӯҳияи ватандӯстӣ, меҳанпарастӣ, худшиносӣ ва ҳифзи арзишҳои миллӣ нақши назаррасе гузорем, ки танҳо бо ваҳдат метавон ба фардои дурахшони Тоҷикистони азизамон бо умед нигарист. Шералиев Абдувоҳид Абдуҳамидович – н.и.и., ходими пешбари илмии шуъбаи таҳқиқоти инфрасохтори Институти иқтисодиёт ва демографияи АМИТ
Муфассалтар





