ВАҲДАТИ МИЛЛӢ - РАМЗИ СУЛҲУ СУБОТ
Воқеан миллати тоҷик, ки яке аз шохаҳои бузурги қавмҳои ориёӣ ба шумор меравад, таърихи беш аз шашҳазорсола дорад ва дар тӯли таърих ба ваҳдат ва ҳуввияти муштараки фарҳангӣ такя мекунад. Дар ҳақиқат, ваҳдати миллӣ ҳамеша ҷавҳари ҳастии давлат ва сарҷамъии мардуми тоҷик будааст. Барои миллати тоҷик ваҳдат танҳо як мафҳуми оддӣ нест, балки арзиши муқаддас, неъмати бебаҳо ва асоси пойдории давлату ҷомеа мебошад. Аммо, барои ба даст овардани ваҳдати миллӣ дар солҳои аввали соҳибистиқлолӣ, кишвар ба мушкилоти ҷиддии сиёсӣ ва иҷтимоӣ рӯ ба рӯ шуда буд. Баъди пош хӯрдани давлати Шуравӣ таърих гувоҳи он аст, ки баъзе бадхоҳони миллат намехостанд, ки ин кишвар истиқлолияти комили худро бо тинҷиву оромӣ истиқбол гираду аз мероси бадастовардааш истифода намуда, рушд кунад. Лаҳзаҳои ҳассосу тақдирсоз, ки қисмати халқи тоҷик ҳал мешуд, ба сари сиёсат шахсе лозим буд, ки дарди миллатро ба худ қабул намояд ва рисолати вазнини наҷотбахшро бар дӯш гирад. Ин шахс Эмомалӣ Раҳмон буд, ки бо боварии том баён намуд: «Ман барои Шумо сулҳ меоварам». Маҳз ба шарофати ваҳдати миллӣ, Тоҷикистон тавонист аз давраи душвору пурфоҷиаи таърихи навини худ гузашта, ба сӯи рушд, ободӣ ва пешрафт роҳ кушояд. Ҳамин тавр, мо бо боварии комил арз карда метавонем, ки маҳз Асосгузори сулҳу ваҳдат-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар саргоҳи он равандҳое қарор доштанд, ки оқибати миллати моро ба ваҳдати воқеӣ расонд. Бо боварии комил гуфта метавонем, ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳақиқат, поягузори Сулҳу ваҳдат ва дӯстии тоҷикон, нишондиҳандаи ақлу хирад, сабру таҳаммул ва боҳикматии гузаштагонамон ва умуман, миллати тоҷик мебошад. Муҳаббату дилбастагии Пешвои миллат имрӯз чун роҳбари дилсӯз ва тарғибгари сулҳу амонӣ ва дӯстии халқҳо ном бароварда, бо мактаби сулҳу созандагиаш дар ҷаҳони имрӯза чун кишвари беҷангу хунрезӣ, мардуми сулҳпарвар ва хоҳони хушбахтии инсон эътироф кардаанд. Аз ҳамин сабаб, талошҳои зиёде барои барқарор намудани сулҳ ва оштии миллӣ анҷом дода шудаанд. Ин рӯзи муборак ҳар сол 27-уми июн, ҳамчун рамзи муттаҳидии миллат, рӯҳияи таҳаммул ва эҳтироми тарафайн дар таърихи давлатдории навини тоҷикон сабт гардидааст, ки дар саросари кишвар бо эҳсоси баланди ватандӯстӣ, ифтихори миллӣ ва шукургузорӣ аз сулҳу оромӣ таҷлил мегардад. Дар ҷомеаи имрӯза ваҳдати миллӣ ба саҳифаи таърих барои мардуми Тоҷикистон ҳамчун замони нави пешрафт ва ташаккулёбӣ ва ифтихори давлатдорӣ ворид гардид. Ваҳдати миллӣ барои мардуми тоҷик, яке аз санаҳои фархунда бо саҳми сулҳу субот, якдилӣ, ҳамдигарфаҳмӣ, сарҷамъӣ ва осоиштагӣ ба ҳисоб рафта, боиси рушди иқтисод ва зиндагии шоистаи кишвар ва масъулияти дастҷамъона барои зиндагии дурахшони ҳозираву ояндаи Тоҷикистон аст. Дар воқеъ, имрӯзҳо таҷрибаи сулҳпарварию сулҳофарии Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон барои тамоми дунё намунаи ибрат гардидааст. Ин роҳ осону ҳамвор набуда, Президенти кишвар бо ҷасорату собитқадамӣ, садоқату иродаи устувор, муҳаббати беандоза доштан ба халқу кишвар аз миёни мушкилоту дарҳаму барҳамхӯриҳо сарбаландона гузашт. Имрӯз кишвари мо вориди марҳилаи нави рушди стратегӣ гардида, дорои неруи воқеӣ барои ҳамсаф шудан ба кишварҳои тарақикардаи ҷаҳон мебошад. Маҳз ҳамин Ваҳдати миллӣ буд, ки Тоҷикистони соҳибистиқлолии мо тавонист дар муддати кӯтоҳ аз як давлати осебпазир ба кишвари тараққинамуда, дорои амният ва истиқлоли мустаҳкам табдил ёбад. Ояндаи дурахшони Тоҷикистон дар он таҷассум ёфтааст, ки бо сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва таҳкими робитаҳои байналмилалии кишвар ба як маркази нави рушди устувор дар Осиёи Марказӣ табдил ёфтааст. Барои расидан ба ин ҳадафи воло таввасути боло бурдани сатҳи маърифат, худшиносии миллӣ ва таҳкими нақши илму маориф амалӣ мегардад. Бинобар ин, сазовор ҷашн гирифтани ваҳдати миллӣ, барои тарбияи насли наврас дар рӯҳияи ватандӯстӣ, меҳанпарастӣ, худшиносӣ ва ҳифзи сулҳу осоиштагӣ, суботи сиёсӣ ва якпорчагии ватани азизамон бирасему зиракии сиёсии худро аз даст надода, баҳри ҳифзи арзишҳои муқаддаси миллӣ, дарки самараҳои истиқлолият сарфаҳм рафта, баҳри ҳифзу пойдорӣ, якпорчагӣ, сулҳу ваҳдат ва суботи кишвар фаъолияти худро ҳар як фарди тоҷик ба роҳ монда, баҳри рушду инкишоф ва муаррифии ин сарзамин дар арсаи байналмилалӣ талош намояд ва таҳкимбахши истиқлолияти миллӣ, ваҳдати миллӣ ва баҳри оромию осудагии кишвар дар ҷодаи ҳамаи фаъолиятхои гуногун камари ҳиммат бандем.
Мирзоева Ҷ.П. - ходими пешбари илмии шуъбаи таҳқиқоти инфрасохтории Институти иқтисодиёт ва демографияи АМИТ
Муфассалтар
