Биё, эй ҳамватан то ҷонфидои ин Ватан бошем,
Ба ҷон омодаи ҳар як нидои ин Ватан бошем.
Канораш гарму роҳатбахш чун домони мо дархост,
Ҳама фарзандҳои бовафои ин Ватан бошем.
Ҳамасола, яке аз санаҳои муҳим дар таърихи давлатдории навини Тоҷикистони соҳибистиқлол, Рӯзи таъсисёбии Артиши миллӣ, ки яке аз рукнҳои муҳимтарини давлатдорӣ ва сипари боэтимоди Ватан мебошад, бо шукӯҳи хоса таҷлил мегардад. Санаи 23-юми феврали соли 1993 аввалин паради ҳарбии Артиши миллии кишвар баргузор гардид, ки дар сар то сари Ватани азизамон - Тоҷикистон, ин сана чун Рӯзи таъсисёбии Артиши миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон эълон карда шуд.
Боиси хурсандист, ки имрӯз мо фарорасии 33-юмин солгарди Рӯзи таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистонро таҷлил намуда истодаем. Ёдовар аз он мешавем, ки саҳми калони фарзанди фарзонаи миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун бунёдгузори Артиши миллӣ ва сохтору воҳидҳои ҳарбӣ дар он мебошанд. Аз таъсисёбии Артиши миллӣ муддати зиёд сипарӣ нашуда, ба дӯши он якҷоя бо мақомоту сохторҳои дигари ҳифзи ҳуқуқ иҷрои вазифаи бузург ва масъулияти ниҳоят муҳим, яъне таъмин намудани субот ва амнияти кишвар вогузошта шуд. Моро лозим аст, ки аз дастуру ҳидоятҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ки зимни ироаи Паём ба Маҷлиси Олӣ оид ба вазъи мураккаби ҷаҳони имрӯза ва хатарҳои афзудаистодаи терроризму экстремизм ба кишварҳо сухан ронда, дар чунин шароит ҳифзи марзу буми кишвар, таъмини амнияти давлат ва оромию суботи ҷомеаро аз вазифаҳои муҳиму муқаддаси сохторҳои низомӣ ва ҳар шаҳрванд медонанд, камари ҳиммат баста, дар ҷодаи амалишавии он гардем. Дар ҳақиқат, ҳифзи Ватану амнияти халқ вазифаи аввалиндараҷаи ҳар як шахси солимфикр ба ҳисоб меравад, ки мо бояд шукронаи истиқлолият кунему дар ободу гулгун гардонидани Ватани азизамон, фазои сулҳу субот ва оромиву осудаи кишвар ва халқи худ содиқона хизмат намоем. Имрӯз, мо бо ифтихор метавонем изҳор аз он намоем, ки дар зарфи 33-юмин солгарди Қувваҳои Мусаллаҳи мамлакат Артиши миллӣ ба сохтори муташаккили ҳарбӣ табдил ёфта, бо интизоми қавӣ, донишу малакаи муосир, руҳияи баланди ватандӯстӣ ва садоқат ба касби бошарафу муқаддаси худ ҳимояи Ватани маҳбубамон, ҳифзи зиндагии осоишта ва заҳмати созандаи халқи хешро сарбаландона анҷом медиҳанд ва мардуми Тоҷикистон дар симои Қувваҳои Мусаллаҳ ҳомиёну муҳофизони боэътимоди худро мебинанд ва дилпурона бо роҳи бунёдкориву созандагӣ пеш мераванд. Зикр намудан ба маврид аст, ки нишонаи ҷавонмардию ҳимоягарӣ аз ниёгон ба мо мерос монда, муқаддас будани Ватанро аҷдодони мо аз хурдсолӣ ба мо омӯзонидаанд, ки он дар хуни мо ҷорист. Ҳифзи Ватан яке аз вазифаҳои асосӣ ва муқаддаси конститутсионии ҳар як шаҳрванд мебошад, ки тибқи он Конститутсия вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрвандро оид ба ҳифзи Ватан, ҳимояи манфиати давлат, таҳкими истиқлол, амният ва иқтидори мудофиавии онро муқаррар кардааст. Ҳар як ҷавон бояд бо хизмати содиқона ва мардонавор дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон исбот намояд, ки артиши миллӣ сипари боэътимоди давлат, ҳимоятгари суботу амнияти кишвар, тақдири миллат ва дастовардҳои Истиқлолу сулҳу ваҳдат аст. Ин хизмат мактаби шуҷоат ва ватандӯстӣ буда, амнияти давлатро таъмин мекунад.
Мудири шуъбаи таҳқиқоти инфрасохторӣ, н.и.и. Раҳмон Юсуф Азим





Адиб, олим ва асосгузори адабиёти муосири тоҷик. Аввалин Президенти Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон. Муаллифи асарҳои «Таърихи амирони манғитияи Бухоро», «Таърихи инқилоби фикрӣ дар Бухоро», «Намунаи адабиёти тоҷик», «Дохунда», «Ғуломон», «Ёддоштҳо» ва дигар асарҳо, ки ба 29 забони хориҷӣ нашр шудаанд.
Олим, академики Академияи Илмҳои ИҶШС, арбоби ҳизбӣ ва давлатӣ, муаллифи китоби оламшумули «Тоҷикон» ва зиёда аз 300 асару мақолаҳо.
Шоири халқӣ, раиси Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, Қаҳрамони меҳнати сотсиалистӣ, Раиси Кумитаи якдилии халқҳои Осиё ва Африқо. Барои достонҳои «Қиссаи Ҳиндустон»(1948), «Ҳасани аробакаш», «Чароғи абадӣ», «Садои Осиё»,(1960) «Ҷони ширин» (1963) бо ҷоизаҳои давлатии ИҶШС, ҶШС Тоҷикистон ва байналмилалии ба номи Ҷ. Неҳру (1967) сарфароз шуда буд.
Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон. 19 ноябри соли 1992 дар иҷлосияи XVI Шўрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон раиси Шўрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, 6 ноябри соли 1994 бори аввал, солҳои 1999, 2006 ва 2013 Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб гардидаст.
Нусратулло Махсум (Лутфуллоев) ходими давлатӣ ва ҳизбӣ. Солҳои 1924-1926 раиси Кумитаи инқилобии ҶМШС Тоҷикистон, солҳои 1926-1933 раиси Кумитаи Иҷроияи Марказии ҶШС Тоҷикистон.
Ходими давлатӣ ва ҳизбӣ. Солҳои 1929-1931 котиби Ҳизби коммунистии ҶШС Тоҷикистон, солҳои 1933-1937 Раиси Кумитаи Иҷроияи Марказии ҶШС Тоҷикистон.









